Македонската фудбалска репрезентација влегува во последните два натпревари од Лигата на нации со товар каков што ретко сме имале во поновата историја. Четири натпревари, четири порази, ниту еден постигнат гол и дури десет примени. Биланс кој сам по себе кажува дека проблемот одамна не е само во еден лош натпревар или во моментална форма на неколку фудбалери.
Гостувањето кај Шкотска на 13 ноември и домашниот дуел со Словенија три дена подоцна се последната можност Македонија да го поправи впечатокот од дебитантскиот настап во Б-лигата. Но, многу поважно од самиот пласман е прашањето дали оваа репрезентација воопшто има препознатлив правец и дали Гоце Седлоски успеал да наметне нешто што може да се нарече негова игра.
Досегашните резултати не даваат многу простор за оптимизам. Поразот од Швајцарија со 0:3 на домашен терен беше сериозен сигнал за разликата во квалитетот, но поразот од Словенија со 0:2, а потоа и од Шкотска со истиот резултат, покажаа дека Македонија има проблем и кога противникот не е од самиот европски врв. Вториот дуел со Швајцарците, завршен со нови 0:3, само ја потврди сликата за репрезентација која тешко создава шанси, а уште потешко ги контролира натпреварите.
Она што најмногу загрижува е офанзивната немоќ. Десет примени голови се лоша статистика, но нула постигнати погодоци на четири натпревари е податок кој отвора многу посериозни прашања. Македонија не може постојано да се потпира на индивидуалниот квалитет на Елмас, Барди или некој од напаѓачите, без јасна идеја како да стигне до противничкиот гол. Недостасуваат континуитет, конкретна организација во нападот и препознатлив механизам со кој ќе се создаваат шанси.
Шкотска ќе биде особено тежок испит. На гостински терен, пред публика која знае да создаде силен притисок, Македонија ќе мора да покаже многу повеќе од желба и борбеност. Тоа се основни предуслови, но не се тактички план. Доколку повторно се сведеме на дефанзивно чекање и повремени обиди преку индивидуални потези, тешко е да се очекува поинаков исход.
Против Словенија, пак, на домашен терен, очекувањата ќе бидат поголеми. Тоа е натпревар во кој Македонија мора да покаже дека може да игра и да создава, а не само да се брани. Особено ако се има предвид дека Словенците веќе нè совладаа со 2:0 во првиот меѓусебен дуел.
Но, тука доаѓаме и до најважното прашање – до кога ќе има трпение за Седлоски?
Селекторот не може да биде одговорен за секоја индивидуална грешка, ниту пак за реалниот квалитет на играчкиот кадар. Сепак, тој е одговорен за изборот на играчи, тактичката поставеност, реакцијата на тимот и, пред сè, за резултатите. Кога репрезентацијата четири натпревари по ред не постигнува гол, веќе не станува збор само за лоша реализација. Тоа е проблем кој бара конкретно објаснување и решение.
Ноемвриските натпревари можат да бидат пресвртница. Два добри резултати би му дале на Седлоски аргумент да продолжи со проектот, но нови порази, особено ако Македонија повторно остане без постигнат гол, неизбежно ќе ја отворат темата за неговата иднина.
Се разбира, одлуката не е само спортска. Таа зависи и од Фудбалската федерација, од проценката дали проблемот е во селекторот или во поширокиот систем и од тоа дали постои реална алтернатива. Но, федерацијата мора да има одговор на едно едноставно прашање: што точно добива македонскиот фудбал од продолжувањето на оваа соработка?
Седлоски не треба да биде сменет само затоа што Македонија загубила од поквалитетни репрезентации. Но, ниту треба да добие неограничено време само поради своето фудбалско име и минатото како репрезентативец.
На крајот, резултатите се највидливиот дел од проблемот, но уште поголема опасност е ако Македонија продолжи да игра без јасна идеја, без напредок и без верба дека може да се надигрува со противниците.
Последните два натпревари можеби нема да ја решат судбината на македонскиот фудбал, но би требало да дадат одговор дали Седлоски е човекот со кој репрезентацијата може да продолжи напред или само уште едно селекторско решение кое не ги исполни очекувањата.
