Серијата на Гоце Седлоски повеќе не може да се третира како статистичка непријатност која треба да ја заборавиме за да му дадеме „време“.
Осми натпревар. Осми пораз. Осми натпревар без постигнат гол. Во овој момент веќе не станува збор за тоа дали Седлоски заслужува уште една шанса.
Прашањето е која е причината Македонија да продолжи да плаќа цена за нешто што досега не покажало дека функционира? Тоа е многу посериозна дилема.
Селекторот не се избира за да му се даде време
Една од најпогрешните навики во македонскиот фудбал е секој нов селектор автоматски да добива алиби во форма на „мора да му се даде време“.
Да. Но времето не е привилегија без услови. Селекторот добива време за да направи нешто. Да промени. Да подобри. Да создаде. Да покаже дека неговата визија има основа. Не добива време само затоа што е нов.
Во спротивно, можеме секоја година да менуваме селектор, а секој од нив да бара 12, 18 или 24 месеци за да почне да се суди. И така фудбалот станува вечен експеримент. А репрезентацијата не е лабораторија.
Осум натпревари ја менуваат тежината на критиката
Кога би биле два или три порази, критиката би можела да биде претерана. По осум натпревари веќе не е. Особено кога во осум натпревари не си успеал ниту еднаш да ја затресеш противничката мрежа. Тука бројката станува посилна од објаснувањето.
Може да се зборува за тежок распоред. Може да се зборува за млад тим. Може да се зборува за реконструкција. Може да се зборува за потребата од трпение. Но ниту едно објаснување не може да ја избрише основната реалност: Македонија под Седлоски не знае како да победи, а во осум обиди не успеа ни да постигне гол.
И тука завршува комотната зона на оправдувањата.
Не е проблемот што повторно загубивме од Швајцарија
Ова мора да биде јасно. Никој реален не очекува Македонија да ја надигра Швајцарија. Никој не бара од Седлоски да создаде репрезентација која ќе доминира против европските селекции од највисок ранг. Но тоа е и погрешното место каде што се поставува дебатата.
Не треба да прашуваме: „Дали Македонија е подобра од Швајцарија?“ Треба да прашаме: „Дали Македонија е подобра отколку што беше вчера?“ А потоа: „Дали има нешто во оваа репрезентација што ни дава причина да веруваме дека утре ќе биде подобра?“
Тука одговорот станува многу потежок.
Најголемата грешка би била да се плашиме од одлука
Македонскиот фудбал одамна има еден проблем: одлуките најчесто се носат дури откако проблемот ќе стане огромен. Се чека. Се анализира. Се оправдува. Се повикува на „стабилност“. И на крајот се интервенира кога веќе е предоцна. Фудбалот не функционира така.
Ако ФФМ верува во Седлоски, тогаш треба јавно и аргументирано да каже зошто. Не со фрази. Не со „му веруваме“. Туку со конкретни аргументи:
Што е планот? Која е целта? Кој е временскиот рок? Кои се критериумите според кои ќе се оценува работата? Што мора да биде подобро во следните натпревари? Тоа е професионален однос кон селекторот. И кон јавноста.
И Седлоски има право на јасни услови
Критиката кон селекторот не значи дека треба да се бара негово отпуштање по секој пораз. Напротив. Ако ФФМ смета дека Седлоски е вистинскиот човек, треба да му даде јасен мандат и јасни цели. Но тогаш мора да постои и друга страна од договорот. Одговорност.
Ако резултатите продолжат да бидат вакви, ако Македонија продолжи без голови, ако нема подобрување и ако репрезентацијата не покаже развој – не може повторно да се почнува со реченицата „да почекаме уште малку“.
Зашто токму тоа „уште малку“ во македонскиот фудбал често трае предолго.
Репрезентацијата не е ничиј личен проект
Ова е можеби најважната работа што треба да се каже. Македонската репрезентација не е проект на Гоце Седлоски. Не е проект на претседателот на ФФМ. Не е проект на Извршниот одбор. Не е проект на играчите. Таа е институција која постои многу пред нив и ќе постои по нив.
Затоа никој нема право да бара од јавноста бесконечно трпение заради лична визија. Секој селектор доаѓа со своја идеја. И секој селектор, порано или подоцна, мора да дозволи таа идеја да биде измерена.
Седлоски веќе има добиено осум натпревари. Резултатот од мерењето во моментов е суров. Нула голови. И осум порази. Ова не е повик за паника. Ова е повик за одлука. Можеби ФФМ ќе реши да продолжи со Седлоски. Тоа е нивно право. Но тогаш треба да преземе и целосна одговорност за таа одлука.
Да каже зошто верува во него. Да покаже што гледа што јавноста не го гледа. И да постави рок до кога треба да се види резултатот од тој проект. Ако, пак, проценката е дека нема напредок, тогаш и тоа мора да се каже. Зошто најлошото сценарио не е да смениш селектор. Најлошото сценарио е да знаеш дека нешто не функционира, но да немаш храброст да го прекинеш.
Осум натпревари се доволно долг период за да не се носи одлука врз основа на емоција. Но се доволно долг период и за да престанеме да се правиме дека ништо не се случува.
Македонија може да загуби од Швајцарија. Може да загуби од подобри репрезентации. Може да има лош циклус. Но осум натпревари без гол и осум порази не се повеќе само лош циклус. Тоа е сериозен сигнал за ФФМ.
И сега топката повеќе не е кај Седлоски. Таа е кај оние што го поставија. Тие треба да одлучат дали гледаат проект кој допрва ќе проработи – или проект кој веќе доби доволно шанси.
