Легендарниот Џанлуиџи Буфон, шеф на делегацијата на италијанската репрезентација, поднесе оставка по неуспехот на „азурите“ против Босна и Херцеговина.
Буфон ја даде својата изјава во соопштение откако претседателот на Италијанската фудбалска федерација, Габриеле Гравина, исто така, поднесе оставка од својата позиција, по елиминацијата во финалето од баражот за СП 2026.
„Оставката една минута по завршувањето на натпреварот против Босна беше итна одлука што дојде од длабочините на мене. Спонтана како солзите и болката во срцето што знам дека ја споделувам со сите вас. Ме замолија да почекам за да можат сите да ги извлечат вистинските заклучоци. Сега кога претседателот Гравина одлучи да се повлече, се чувствувам слободен да го направам она што го сметам за чин на одговорност, бидејќи, иако сум убеден дека изградивме многу во однос на духот и единството со Рино Гатузо и сите соработници во многу краткото време што го имаше репрезентацијата, нашата главна цел беше да ја вратиме Италија на Светското првенство. И не успеавме“, пишува Буфон.
Понатаму, еден од најдобрите голмани во фудбалот на сите времиња, вели дека е исправно да му се остави на оној што доаѓа по него слободата да ја избере личноста за која верува дека е најдобра за оваа позиција.
„Претставувањето на националниот тим е чест и страст што ме придружува уште од детството. Се обидов да ја работам својата работа вложувајќи ја целата моја енергија, поврзувајќи различни сегменти, градејќи дијалог и соработка меѓу помладите тимови и заедно со одговорните, развивајќи проект што води од најмладите категории до националниот тим до 21 година. Сето тоа со цел да се подобри начинот на кој се развиваат талентите за идната сениорска репрезентација“, рече Буфон.
Поранешниот голман на Јувентус и италијанската репрезентација вели дека вистинските потези мора да се направат сега.
„Побарав и добив вклучување на неколку важни луѓе со големо искуство, кои, заедно со постојниот персонал, работат на потребните промени со визија за среднорочен и долгорочен развој. Верувам во меритократија и специјализација на улогите. На другите е да ја проценат вредноста на овие одлуки.“
На крајот беше емотивен.
„Сè носам во моето срце, благодарен за привилегијата и лекциите што, дури и во овој болен крај, ми ги донесе ова интензивно искуство. Напред „азури“ секогаш“, заклучи тој.
