Одлуката на Новак Ѓоковиќ да го прескокне Мастерсот во Монте Карло привлече големо внимание, но кога ќе се земат предвид сите околности – има совршена смисла.
Пред се, ова е турнир каде што Србинот традиционално нема императив за резултати во овој дел од својата кариера.
Во претходните години, првиот Мастерс на земјена подлога најчесто носеше рани елиминации за Новак. Од 2019 година, тој стигна до полуфиналето само во 2024 година, а во другите случаи беше елиминиран во второто, можеби третото коло, од имиња како Алехандро Табиљо, Ден Еванс итн.
Монте Карло доаѓа на самиот почеток од сезоната на земјена подлога, а Ѓоковиќ веќе во неколку наврати покажа дека му треба малку повеќе време за да „влезе во ритам“ на оваа подлога.
Познато е дека сака да насобере неколку килограми вишок мускули и на тој начин полесно да ги издржи огромните напори, пишува српска „Нова“.
Од друга страна, ситуацијата на АТП листата дополнително ја олеснува оваа одлука. Минатата година, Лоренцо Мусети играше во финалето, додека Алекс де Минор стигна до полуфиналето, додека Ѓоковиќ нема голем број поени за одбрана – само 10. Во пракса, Ѓоковиќ може да го изгуби четвртото место само во многу специфични околности – ако Феликс Оже-Алиасим ја освои титулата или Тејлор Фриц постигне ист успех. Ниту еден од нив никогаш не го освоил Мастерсот на земјена подлога.
Со други зборови, ризикот е минимален.
Затоа одлуката повеќе личи на стратешки потег отколку на присилно отсуство.
Во шпанските медиуми веќе има тврдења дека Ѓоковиќ ќе игра во Мадрид, но ова е под знак прашалник бидејќи минатата година изјави дека тоа е веројатно последен пат кога играл во шпанската престолнина.
Новак претходно избра поселективен пристап кон сезоната на земјена подлога, честопати прескокнувајќи одредени турнири за да ја темпира својата форма за Рим и, пред сè, за Ролан Гарос.
Важен детаљ е што Ѓоковиќ практично нема што да брани до Женева (250 поени). Ова му дава дополнителна слобода во планирањето – може да избере каде да игра без притисок на поени и без потреба премногу рано да ја „брка“ формата.
Во превод: помалку натпревари сега, повеќе свежина подоцна.
И покрај сето ова, прескокнувањето на Монте Карло не треба да се гледа како проблем, туку како дел од планот. Ѓоковиќ јасно покажува дека неговиот фокус е на најголемите турнири – а сезоната на земјена подлога, за него, сè уште се мери исклучиво преку Ролан Гарос.
