Седум натпревари без гол. Седум порази на повидок. И една репрезентација која сè повеќе личи на тим без јасна фудбалска визија. Има порази што болат. Има порази што разочаруваат. А има и такви што отвораат многу понепријатно прашање: дали воопшто знаеме во кој правец се движиме?
Македонската фудбалска репрезентација, под водство на Гоце Седлоски, вечерва против Шкотска повторно се најде во ситуација која веќе станува застрашувачки позната. Македонија повторно остана без одговор, а надежта за гол се претвори во уште едно долго чекање.
Резултатот 0:2 не е само уште еден негативен резултат. Тој е продолжение на една серија која алармира дека нешто сериозно не функционира. Шест натпревари без постигнат гол беа доволни за да се вклучи црвениот аларм. Седмиот натпревар без погодок веќе ја претвора кризата во сериозен проблем за кој мора да има одговорност.
Но, најлесно е да се зборува за статистиката. Многу потешко е да се одговори на прашањето зошто репрезентацијата изгледа толку безидејно.
Седлоски најави подмладување, нова енергија, создавање тим за иднината и потреба од трпение. Сето тоа звучи разумно. Никој не очекува Македонија да доминира против секој противник, особено кога на спротивната страна се селекции со поголем избор на квалитетни фудбалери и поголемо меѓународно искуство.
Но, подмладувањето не смее да биде алиби за отсуство на препознатлива игра. Реконструкцијата не значи дека мора да се откажеме од секоја амбиција, ниту дека репрезентацијата треба да биде сведена на тим што единствено се надева дека ќе прими што е можно помалку голови.
И токму тука почнува проблемот со Седлоски.
Како сака Македонија да игра? Каде е нејзиниот план кога ќе ја освои топката? Како се создаваат шанси? Кој е одговорен за поврзувањето на средниот ред со нападот? Каде е агресивноста, каде е идејата, каде е препознатливиот фудбалски потпис на селекторот?
Тоа не се прашања што ги поставуваат само навивачите разочарани од резултатите. Тоа се основни прашања за секој селектор кој ја презема одговорноста да ја води националната селекција.
Особено загрижувачки е впечатокот дека нападот на Македонија е целосно отсечен од остатокот на тимот. Напаѓачите се оставени да чекаат топки кои тешко стигнуваат, а креативноста во последната третина е сведена на изолирани обиди и индивидуални потези. Без организирана игра, без доволно играчи во завршницата и без континуиран притисок врз противничката одбрана, постигнувањето гол станува прашање на случајност, а не на систем.
И тука веќе не може целата вина да се префрла врз напаѓачите.
Се разбира, постојат објективни околности. Македонија се соочува со силни противници, составот се менува, а новите играчи мора да се адаптираат на репрезентативното ниво. Но, ако шест или седум натпревари не се доволни за да се постигне ниту еден гол, тогаш мора да се преиспита и начинот на кој се подготвува и поставува тимот.
Особено ако се земе предвид дека против Шкотска Македонија не се соочи само со проблемот да постигне гол, туку и со потребата да покаже дека може да го контролира текот на натпреварот и да наметне сопствена иницијатива.
Селекторот пред почетокот на оваа серија презеде одговорност за резултатите, нагласувајќи дека се гради нов тим. Тоа е коректен став. Но, преземањето одговорност не е само изјава на прес-конференција. Тоа подразбира и конкретни промени, препознавање на грешките и докази дека тимот напредува.
Ако резултатите се лоши, а играта не покажува јасни знаци на напредок, тогаш трпението ризикува да се претвори во празен збор.
Има уште нешто што не смее да се игнорира. Македонската репрезентација во последните години успеа да изгради одреден фудбалски идентитет, со периоди во кои знаеше да биде конкурентна, да изненади посилни противници и да им понуди на навивачите причини за оптимизам. Токму затоа денешната слика е толку разочарувачка. Не станува збор за нереални очекувања дека Македонија треба да биде европска сила, туку за основното барање репрезентацијата да има план, карактер и барем минимална офанзивна закана.
Навивачите можат да прифатат пораз од поквалитетен противник. Можат да прифатат и период на транзиција. Она што многу потешко го прифаќаат е чувството дека нивната репрезентација нема јасна насока и дека од натпревар во натпревар се повторуваат истите проблеми.
Седлоски има право на време. Но, времето не е неограничено, особено кога се работи за национален тим, каде што секој собир и секој натпревар имаат тежина. Нема простор за бесконечни експерименти без јасна стратегија, ниту за оправдувања што се повторуваат без да се понудат решенија.
Сега веќе не е доволно да се зборува за иднината. Потребно е да се покаже дека таа иднина навистина се гради.
Бидејќи репрезентација што седум натпревари не може да постигне гол не е само репрезентација со проблем во нападот. Таа е репрезентација чиј начин на функционирање мора сериозно да се анализира.
И можеби најнепријатното прашање за Седлоски не е зошто Македонија повторно загуби, туку што конкретно ќе направи за следниот натпревар да не изгледа како претходниот.
Зашто трпението на навивачите не се троши само со поразите. Се троши и со отсуството на надеж дека нешто ќе се промени.
