Женската кошаркарска репрезентација на Македонија го запиша и вториот пораз во претквалификациите за Евробаскетот 2029, откако на домашен терен во Штип убедливо загуби од Естонија со 51:86. По неуспехот во Букурешт против Романија, македонските кошаркарки повторно покажаа дека пред нив има многу работа доколку сакаат да бидат конкурентни во овој циклус.
Натпреварот практично беше решен уште во првата четвртина. Естонија ја доби со убедливи 23:9, наметнувајќи ритам на кој домашната селекција немаше одговор. Гостинките ја искористија разликата во квалитетот и искуството, а во продолжението само ја зголемуваа предноста, без да ѝ остават простор на Македонија да се врати во натпреварот.
Јована Петрушевска со 11 поени беше најефикасна во македонскиот состав, додека Цветанка Димова постигна 10. Кај Естонија, Ана Грет Аси и Кадри-Ен Лас постигнаа по 18 поени.
Она што загрижува не е само резултатот, туку начинот на кој Македонија ги губи натпреварите. По убедливиот пораз од Романија (73:52), сега следуваше уште поголема негатива, и тоа пред домашната публика. Два натпревари, два порази и вкупно 138 примени поени. Тоа се бројки кои доволно зборуваат за проблемите со кои се соочува националниот тим.
Секако, треба да се има предвид дека станува збор за подмладена репрезентација, во која се отвора простор за нови имиња и создавање на тим за иднината. Но, подмладувањето не смее да биде единственото објаснување за ваквите резултати. Потребни се напредок, подобра организација во играта и пред сè поголема конкурентност против селекциите од европско ниво.
Новиот селектор Виктор Петровски го започна циклусот со тежок распоред, но двата порази се сериозно предупредување дека патот до посакуваното ниво ќе биде долг. Претквалификациите за Евробаскетот 2029 се можност да се гради нешто ново, но и да се види колку навистина може оваа генерација.
За Македонија сега најважно е по овие два натпревари да се извлечат поуки. Резултатите се разочарувачки, но уште поголем проблем би било доколку од нив не се извлече ништо. Репрезентацијата не смее да се помири со улогата на аутсајдер и секој следен настап мора да донесе барем видлив чекор напред.
