Пред само неколку месеци, приказната за Работнички беше сосема поинаква. Наместо за трофеи, во Градски парк се зборуваше за долгови, неисплатени плати, неизвесност и прашањето дали клубот воопшто ќе успее нормално да ја заврши сезоната. Во февруари играчите и стручниот штаб јавно алармираа дека им се должат осум плати. На крајот од сезоната 2025/26, Работнички заврши на деветтото место, со биланс од 12 победи и 15 порази во Суперлигата.
Денес, сликата е целосно променета. Седум натпревари во новото првенство, седум победи и прво место на табелата. А најдобрата потврда за тоа дека не станува збор само за добар почеток е победата од 74:60 против МЗТ Скопје, среде Аеродром. Работнички не само што го совлада актуелниот шампион, туку го направи тоа со авторитет, контролирајќи го натпреварот во клучните моменти.
Но што всушност се промени во клубот за толку краток период?
Првата и можеби најважната промена е надвор од теренот. Новото раководство започна процес на финансиска и организациска стабилизација. Според информациите што ги презентираше клубот во септември, долговите биле намалени за околу 70 проценти, а планот е постепено расчистување на обврските и враќање на нормалното функционирање. Тоа не значи дека сите проблеми се решени, но очигледно е дека Работнички доби поинаква основа за работа. Кога играчите не размислуваат дали ќе ја добијат платата, туку за следниот тренинг и натпревар, разликата може да биде огромна.
Втората промена е во составот. Интересно е што клубот не направи целосен рез и не го смени целиот тим. Напротив, беше задржан најголемиот дел од костурот, а беа донесени засилувања на позициите на кои имаше потреба. Кристијан Николов се врати во Градски парк, пристигнаа Дарин Говенс и Тарик Брунчевиќ, а нови имиња се и Фатон Реџеп и Џексон Елингсворт. Со тоа Работнички доби комбинација од искусни домашни кошаркари, странски засилувања и играчи кои веќе се познаваат меѓу себе.
Капитенот Виктор Ефремовски повторно е еден од главните лидери, Дамјан Робев и Роберт Рикиќ носат континуитет, а новите играчи донесоа дополнителна ширина и физичка присутност. Ефремовски со 17 поени беше најефикасен во дербито со МЗТ, Елингсворт заврши со 14 поени и 10 скока, а Рикиќ додаде 12 поени и девет скока. Тоа е важен детал – Работнички веќе не зависи од еден кошаркар, туку има повеќе играчи кои можат да ја преземат одговорноста.
Посебно внимание заслужува и тренерската позиција. Владимир Мирковски не е ново решение донесено поради кризата, туку ја продолжува работата на клупата и ја започна втората сезона како предводник на Работнички. Значи, клубот не тргна од нула ниту во стручниот штаб. Наместо повторно да менува тренер и да бара брзи решенија, му даде доверба на истиот човек, а тимот го надгради со засилувања и подобри услови за работа. Дополнително, стручниот штаб беше проширен со кондициски тренер, што покажува дека се работело и на физичката подготовка.
Мирковски уште пред почетокот на сезоната најави дека амбицијата е Работнички да се бори за финале. Во овој момент, резултатите одат во прилог на неговите зборови. Но, најважно е што тимот не победува само кога сè му оди според планот. Натпреварите против Пелистер, Куманово и Кожув беа доволно неизвесни за да покажат дека Работнички има карактер и знае да ги добива и потешките средби.
Победата над МЗТ, сепак, е посебна приказна. Во третиот период Работнички направи серија со која целосно го презеде контролирањето на резултатот, а кога домашниот тим се приближи на само пет поени разлика, гостите одговорија со нова серија и не дозволија пресврт. Тоа е показател за самодоверба, но и за тимска дисциплина. Дополнително, триумфот во „Јане Сандански“ има и симболична тежина, бидејќи Работнички чекаше пет и пол години за победа на теренот на најголемиот ривал.
Сега неизбежно се поставува прашањето: може ли Работнички да сонува за титулата?
Одговорот е дека има причина да размислува за највисок пласман, но рано е седумте победи да се прогласат за најава на шампионска сезона. Првенството е долго, а конкуренцијата не е без амбиции. МЗТ Скопје и понатаму има квалитет и искуство, Куманово е сериозен противник, а ТФТ и другите екипи можат да бидат непријатни во продолжението. Ќе биде важно Работнички да ја задржи формата, да избегне повреди и да покаже дека може да игра на истото ниво и кога ќе дојдат натпреварите во кои притисокот е многу поголем.
Сепак, најголемата победа на Работнички можеби не е оваа серија од седум триумфи, туку фактот што клубот повторно изгледа како клуб со план, амбиција и идентитет. Од осум неисплатени плати и борба за опстанок, до победа над МЗТ на негов терен и лидерска позиција во првенството – тоа е пресврт кој заслужува внимание.
Работнички сè уште не ја освоил титулата, но направи нешто што минатата сезона изгледаше многу далеку: повторно ја врати вербата дека може да биде шампионски тим. А ако продолжи вака, никој нема да може да го третира само како пријатно изненадување на сезоната.


